"De keuze tussen een mannen- en een vrouwentoilet is ook niet voor iedereen evident.
Deze keuze hangt enkel af van iemands genderidentiteit. Transgenders die bijvoorbeeld
in transitie zijn, kunnen zich echter ongemakkelijk voelen in deze gendertoiletten.
Ook voor transgenders die zich genderambigu voelen (noch man noch vrouw of zowel man
als vrouw), is de keuze niet evident. Voor hen bieden genderneutrale wc's uitkomst,"
stelt de Vlaamse Overheid.
Eet je bord leeg is een 4+-voorstelling van De Toneelmakerij, bedacht en geregisseerd
door Paul Knieriem. Anders dan de titel doet vermoeden is het geen opvoedkundig theater
voor moeilijke eters, maar een dwaze komedie waarin het eten tot leven komt. Denise
Aznam, Ian Bok en Anil Jagdewsing spelen een (prettig etnisch- en genderambigu) gezinnetje,
met Aznam als de eet-onwillige kleuter Jipski die elk nieuw bord dat wordt opgediend
afwijst en op het hoofd van een van de ouders deponeert.
Ook in mijn rapport en in de publiciteit naar aanleiding daarvan ging het vooral over
die twee groepen: mannen die zich vrouw voelen, en vrouwen die zich man voelen. Deze
transseksuelen zijn echter maar een deel van de groep transgenders. Een deel van de
transgenders is genderambigu en die groep is waarschijnlijk minstens even groot (een
deel van de respondenten was afkomstig uit een algemeen onderzoekspanel en van hen
was 47 procent genderambigu). Het zou toch mooi zijn als er meer ruimte zou komen
voor de bestaande genderdiversiteit en mensen niet gedwongen worden te kiezen voor
een hokje waar zij niet inpassen.
