Het woord wordt incidenteel al in de jaren negentig gebruikt (meestal met een hoofdletter
gespeld), maar is vooral vanaf de jaren tien van de 21e eeuw populair.
Weer in Nederland begon ze de thee van haar vriend Tsuyoshi Sugimoto te importeren.
In oktober 2009 opende ze Miyako, waar ze, naast ruim veertig soorten Japanse kwaliteitsthee,
ook dagverse sushi verkoopt. De groene supermarktthee die ik ken lijkt evenveel op
de thee bij Miyako als een appel op een peer lijkt. Pompen: „Net zoals bij wijn is
de kwaliteit van thee afhankelijk van een heleboel factoren. Hoe meer zon, hoe bitterder
hij smaakt. Daarom wordt voor gyokuro (een van de duurste soorten Japanse thee, JV)
de theeplant afgedekt met rieten matten. De ontluikende blaadjes moeten dan harder
werken om bladgroen aan te maken en daar wordt de thee verfijnder van."
Gyokuro is geen gewone sencha, hij is opgegroeid in de schaduw. De bladeren beschermden
hem tegen de zon tot zeker twee weken voor hij geoogst werd. Dat zorgde dat de cafeïne...
Je weet wel, de buzz... En de tannine, de aminozuren, vermeerderden... dat zorgde
voor een zoete, houtige smaak... met dat beetje een kruidig charme, dat ik zo graag
heb.
Van de zeven koppen die de dichter Lotung dronk diende alleen de eerste om zijn dorst
te lessen; door de zesde werd hij meegevoerd naar het rijk der onsterfelijken, en
bij de zevende: "...ah! but I could take no more. I only feel the breath of cool wind
that rises in my sleeves.'' De drukke westerse gezelligheidszoeker bereikt deze ervaring
waarschijnlijk nooit, maar bij een aandachtig gezette Darjeeling First Flush of een
Gyokuro (Japans; 495 francs per ons), aan de schaduwzijde van het huis gedronken,
in een bries uit de zon, moet er iets van te vermoeden zijn. Thee "is niet aanmatigend
zoals wijn, niet van zichzelf vervuld zoals koffie, niet kinderlijk zoals chocola'',
schreef Okakura. Wat het wel is, daar heeft hij niet zo'n vlugge term voor.
