Dat wat stuk is en ik niet heb kunnen repareren. [...] Als de meisjes bij jou zijn,
maak je spaghetti bolognese voor het hele scheidingshuis. Het is zo te horen een gezellige
boel daar. Jij creëert overal wel weer een nieuw gezin. Jij maakt er tenminste iets
van, zeg je. Dat is waar. Jij was er altijd al goed in iets van het leven te maken.
Geen omhelzing meer bij de voordeur. We streven duidelijkheid na. HOU ME VAST! IK
WIL JE VOELEN. GEWOON. EVEN. VOELEN. Ik wilde iets schrijven over mijn terugkerende
gevoel dat wij een gescheiden stel spélen. Het idee dat we de spelregels steeds beter
begrijpen. Maar ik ben uiteindelijk toch naar het scheidingshuis gegaan. Ik wist dat
het voor mijzelf niet al te best zou zijn, maar wél goed om over te schrijven. Bij
'eindpunt IJburg' stapte ik uit de tram. De elfjarige was aangenomen op de middelbare
school van haar eerste keuze. Dat is in Amsterdam reden voor een feestje.
Elke Geurts is schrijfster. Dit wordt een stukje over mijn bezoek aan het scheidingshuis.
Want ik ben daar geweest. Ik wilde iets schrijven over communicatie. Dat het droevig
is dat die plotseling beperkt wordt tot informatie over 'de kinderen' of 'het werk'.
HOE LANG WAS JE AL VERLIEFD OP DIE ANDER? We houden ons aan het kader waarbinnen wij
nu dienen te praten.
