Klimaatactivisten gokken op collectieve gevoelens van solastalgie en betrokkenheid
bij de natuur om haar te 'redden', maar de gewenste effecten blijven uit. Om bomen
heb je geen verdriet, zong het meisje destijds. Om bomen huilen doe je niet. Alle
milieu-activistische oproepen ten spijt: pas als de natuur zich van haar verwoestende
kant laat zien, luisteren we écht.
Het benoemen van de emotie is pas de eerste stap, volgens Albrecht. Vervolgens moeten
er ook uitwegen uit de pijn worden verzonnen: „Negatieve emoties zoals solastalgie
kunnen alleen ondervangen worden als ze bij de wortel worden aangepakt. Daarom bedacht
ik het woord 'symbioceen', om richting te geven aan het tijdperk waarin we de confrontatie
aangaan met het antropoceen."
Albrecht introduceert veel nieuwe termen in dit boek - heel veel. Zo is er bijvoorbeeld
'mermerositeit', ofwel een 'chronische toestand van bezorgdheid of vrees over het
mogelijk verdwijnen van de ons vertrouwde wereld'. Het lijkt veel op solastalgie maar
dat is het kennelijk niet precies, bovendien is het ook 'ruimer' dan bestaande termen
als 'eco- of klimaatangst'.