troetelallochtoon

Een derde verhaallijn zijn de Indonesische migranten die na de Tweede Wereldoorlog naar Nederland kwamen. „300.000 Indo's en Molukkers. Nu, in 2017, lijkt dat een geruisloze integratie te zijn geweest en zijn ze bijna troetelallochtonen geworden. Maar dat waren ze toen niet."

Keer op keer is hij in het nieuws, de burgemeester van de beruchte wijk Slotervaart in Amsterdam. Auto's worden er in de brand gestoken, ruiten sneuvelen. De daders: Marokkaanse probleemjongeren. Marcouch valt op door zijn keiharde uitspraken over het aanpakken van die jongens. Onverstaanbaar. Ook is hij de eerste moslim die openlijk op tv in debat gaat met een radicale imam. Ik ben trots op mijn geloof. Het levert hem lof op, maar ook veel kritiek vanuit Marokkaanse hoek. Troetelallochtoon of verrader wordt hij soms genoemd. Marcouch gaat stoicijns door.

Toen een vriend, werkzaam in de multiculturele sfeer, van een uitgever hoorde dat hij dringend verlegen zat om een Marokkaan die schreef, noemde hij Bouazza's naam. Een schot in de roos, want Bouazza schreef niet alleen, hij had ook alles in zich om een nieuwe 'troetelallochtoon' te worden. Beschaafd en welopgevoed als hij was - hij studeerde Arabische taal- en letterkunde in Amsterdam - leek hij een 'model-Marokkaan' te kunnen worden, wiens exotische status de verkoop van zijn boek uiteraard zeer ten goede zou komen.

Er zijn grenzen en ik vind dat je mensen er best op mag wijzen. Ik ben ook niet van de troetelallochtonen. Als ik een klootzak zie, dan zie ik een klootzak, niet een allochtone of autochtone klootzak. Ben je crimineel dan moet je opgepakt, gedraag je je onbeschoft, dan spreek ik je daar op aan, dat is toch normaal?

De Allochtonenkrant herdoopte zich in 2002 tot Multined en liet zijn tienduizend lezers weten: 'Troetelallochtonen behoren tot het verleden. Na jaren van positieve discriminatie kunnen we elkaar aankijken als volwassenen.'

Alweer een actuele versie van de onmogelijke passie: Judith en Jamal, de jodin en de Arabier. Maar Fouad Laroui heeft er zoveel fratsen mee uitgehaald dat er van een déjà vu geen sprake is. De schrijver Fouad Laroui schreeuwde tijdens de Boekenweek, anders dan veel van zijn collega's, geen moord en brand over zijn dreigende stigmatisering tot troetelallochtoon der Nederlanden. Integendeel, Laroui bleef opmerkelijk blijmoedig onder alle aandacht. In het essay Vreemdeling: aangenaam, dat Laroui publiceerde ter gelegenheid van de Boekenweek, toont hij zich een geamuseerde literaire nomade in de mist van de Nederlandse moerasdelta: ,,Hier bestaat geen nepkameraderie, geen 'we zijn allemaal broeders' dat gelijk staat aan: je mag niets buiten ons om. Hier is vrijheid geen ijdel woord. Hier vind je een onverschillige tolerantie waar je in kunt baden, dag na dag, tot je jezelf wordt. Hier kun je iemand je hand reiken en zeggen: Vreemdeling: aangenaam.''

"Ik mag hopen dat de leden van de PvdA gaan voor: daadkracht, iemand die zware klussen aanpakt en niet wegloopt voor zware verantwoordelijkheden. Dat is belangrijker dan waar mijn wieg stond." Albayrak gruwelt van het idee een troetelallochtoon te zijn. Ze wil worden aangesproken op haar daden, niet op haar afkomst.