speciale verlofdag die je krijgt om aan de verwerking van een bepaald verdriet te
besteden, bijvoorbeeld toegekend aan ouders die de sterfdag van een kind willen gedenken
Een verwerkdag…
is een dag; is een periode; is een tijd
[Soort]
is een door de werkgever toegekende verlofdag
[Functie]
is bedoeld om aan de verwerking van een bepaald verdriet te werken
[Belanghebbende of begunstigde]
wordt bv. toegekend aan ouders van een overleden kind
[Onderscheid of tegenstelling]
verschilt van rouwverlof omdat het verlof niet direct na een overlijden wordt toegekend
maar op een andere tijd in het jaar, vooral in tijden wanneer het verdriet extra gevoeld
wordt
"Het is voor mij belangrijk dat mijn collega's zo'n dag niet zien als een leuk dagje
verlof, maar als een dag om te rouwen", zegt ook Ann Segers, wier dochter Sofie (12)
intussen ruim acht jaar geleden omkwam bij een ongeval met een vrachtwagen. "Elk jaar
in januari is het eerste wat ik doe als ik op het werk kom: het verlof invullen voor
Sofie haar verjaardag en sterfdag." Daarom dus die "warme oproep aan elke werkgever
en beleidsmaker om minstens één verwerkdag toe te kennen. Voor alle medewerkers die
een kind verloren, of dat nu door een ongeluk of door ziekte is", zegt An Vandeborne.
"Bedrijven, organisaties en overheden die één of meerdere verwerkdagen omarmen, geven
een sterk signaal: hier is ruimte voor rouw."
'Ouders van Verongelukte Kinderen' roept, naar aanleiding van zijn dertigste verjaardag,
werkgevers op om verwerkdagen in te voeren, bovenop de wettelijke verlofdagen. Voor
ouders van verongelukte kinderen zijn sommige dagen extra zwaar, zoals hun verjaardag,
sterfdag of een speciale gelegenheid. "Op zo'n dag lukt het simpelweg niet om te gaan
werken — maar die afwezigheid is geen verlofdag", stelt de lotgenotenvereniging. "Als
we zo'n dag voortaan een verwerkdag noemen, weten collega's, vrienden en de werkgever
meteen dat het niet om vakantie gaat, maar om een dag waarop je rouwt en verwerkt."
"Zo'n verwerkdag is voor mij een doel geworden". Op 22 juni 2015, bijna tien jaar
geleden, verongelukte Thomas Suys (18). Vlak voor zijn huis. Aangereden door een snelheidsduivel.
"Onze wereld stortte in", zegt zijn vader Emiel. "We hebben alle dagen verdriet. Maar
die ene dag, die 22ste juni, is dat verdriet nog intenser. Dan neem ik altijd verlof.
Want ja, je hebt dan toch nergens zin in. Dan moet je ook geen poging doen om te werken.
Wees dan eerlijk met jezelf. Dan zeg ik: 'Collega's, of - op mijn manier - mannekes,
morgen zal het niet van dat zijn.'"
